Chez Bruno, een fantastische lunch in Jurassic Park

De DF, man van de wereld, heeft een mooi leven, maar het is niet wat het lijkt. Uiteindelijk is het motto:

“all work, no play”.

Ik ben met mijn vriendjes Xaf en Conny in Cannes. Links en rechts moet er wat zakelijk geswaffeld worden, maar gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. Het begint allemaal met een fantastisch diner met een Argentijnse chef op het dak van een prachtig jacht. Dineren met zicht op de haven van Cannes, de DF heeft op slechtere locaties gegeten.

Via vriendje Riche is er een wijnproeverij geregeld bij Chateau Thuerry. Chateau Thuerry ligt in de Provence, en meer in het bijzonder in de Var, en is één van de topproducenten van onder meer mooie rosé en rode wijn. Wij krijgen een indrukwekkende rondleiding, die aansluitend door een lunch zou worden gevolgd. Er zijn tijdens de rondleiding ook televisieopnames gaande, het zou zo maar kunnen zijn dat u uw eigenste Dutch Foodie één dezer dagen op de televisie voorbij ziet komen en alsdan eindelijk ontdekt zou worden.

 

Enfin, wijnproeven maakt ons dorstig en de DF hongerig, en al snel komen wij toe aan het onderwerp lunch. Wat blijkt tot grote schrik van de DF: er is geen lunch geregeld. Voor Xaf en Connie, die van het “liquid lunchen en dineren” zijn, geen ramp, maar voor uw eigenste DF wel. Geen paniek, de DF is erbij en is een lopende gids van waar het lekker eten is. Ik denk na en denk aan twee restaurants die in de buurt zijn. Het eerste betreft het restaurant Le Gorge du Pennafort, het restaurant waar ik met opa Wil herhaaldelijk in het verleden ben gaan lunchen en vlakbij het plaatsje Seillans ligt, daar waar ik met mijn schone ooit, in buitengewoon gelukkige omstandigheden, gehuwd ben. Ik denk snel even aan de signature dish van dit restaurant, een grote ravioli van circa 8 x 8 cm, gevuld met morilles, foie gras, met een saus van morilles, foie gras en daar overheen dun geschaafde, grote stukken Parmezaan en truffel. Wat een feest! Maar nog dichterbij ligt “Chez Bruno”, de ongekroonde truffelkoning van Frankrijk. Bij Bruno heb ik nooit kunnen eten, omdat de charmante eega van de DF niet van truffels houdt. Ik heb er ooit nog eens met opa Wil voor de deur gestaan en toen was het toevallig gesloten. Het mag de pret niet drukken, Bruno blijkt dichterbij dan Gorge du Pennafort en wij vragen onze trouwe Marcel de spuuglelijke 9-persoons Fiat-bus die Connie (ja, die, die je nooit een auto moet laten huren) heeft gehuurd, te sturen richting Chez Bruno. De Fiat detoneert bij aankomst iets met het wagenpark, wij zien alleen maar Maserati’s, Ferrari ’s en vanzelfsprekend een helikopter staan.

 

Bij binnenkomst schrikken mijn vriendjes Xaf en Conny wat van het aanwezige publiek. Er worden al snel grappen gemaakt over het “Jurassic Park”: de gemiddelde leeftijd ligt om en nabij de 97 jaar. Het mag de pret niet drukken. Clement Bruno blijkt zich te hebben laten opereren en weegt, in plaats van 300 kilo, nog 150, en heeft de zaak overgedaan aan zijn zonen, Benjamin en Samuel. Benjamin loopt in de bediening en Samuel is de gerant. De DF voelt zijn genietertje langzaam aan gaan. Hij is gék op truffel en de ambiance is zo mooi, een prachtig terras, volledig begroeid met dakplatanen, een sommelier die begrijpt wat de DF wil. Er is alleen één probleem, mijn vriendjes houden eigenlijk niet van eten. Die willen het liefst één vegetarisch gerecht en dan gewoon heel veel drinken. Wij vinden alras een gulden middenweg.

 

Wij beginnen met een aperitief van rosé met passievrucht. Zalig! Vervolgens bestellen wij de beroemde Baron de L, een Pouilly Fume uit de Loire, en voor de DF een rosé van het nabijgelegen Chateau Crostes, Cuvée Prestige, een wijn die mijn vriend Tjalling van Excellent Wijnen toevallig net bij de DF thuis heeft bezorgd en aan welke wijn de DF zoete herinneringen koestert.

 

Wij besluiten voor het menu te gaan, en let wel, overal zit truffel in. Het is het seizoen van de zomertruffel, dus een truffel met een lichte smaak op de achtergrond en dus niet zo prangend aanwezig.

 

Wij genieten van een prachtige amuse met ricotta en een kimchi van diverse groentes, verrukkelijk. Vervolgens komt er gegrild bruinbrood, dik in de olijfolie gezet, met daar overheen alleen maar wat vers geschaafde truffel. Wat een feest, het genietertje begint licht te gloeien.

 

Wij vervolgen met één van de signature dishes “De la Russie des Tsars”, een huisgemaakte blini met een kaviaar van truffel (bestaande onder meer uit aubergine), crème fraîche, gekonfijte tomaten, olijfolie en een draai van de pepermolen. Wat een feest!

 

Vervolgens eten we de echte signature dish: de gepofte aardappel met een crème van truffel, room en geschaafde truffel. Het is een zalig gerecht.

 

Wij worden na dit culinair geweld verwend met een pre-dessert, zijnde een ile flottante en een crème Anglaise met wederom truffel. Eerlijk gezegd, wordt het mij nu wat te veel, maar mijn vriendjes Xaf en Conny, blijken toch geboren te zijn voor een truffelrijk leven. Mijn vriendje Xaf staat erop dat hij een tarte au citron krijgt. Conny en ik vinden het wel mooi en wij besluiten nog wat kaas te nemen om de wijn te beëindigen, “fromage pour finir le vin”.

 

En dan de koffie. De koffie slaan wij over en ik moet denken aan mijn goede vriend Peter Boonen, die mij geleerd heeft dat je als digestief in Frankrijk een goede fles Champagne drinkt. Omdat mijn vriend Xaf niet van belletjes houdt, moeten wij een vintage champagne drinken, want daar is het koolzuurgehalte in gedaald. Wij besluiten een Dom Perignon uit 2009 te drinken. Fantastisch! Na een kort praatje met Clément Bruno en zijn zoon Benjamin, verlaten wij tevreden het restaurant, op weg naar Mougins, alwaar wij de meest wilde poolparty uit ons leven zullen gaan beleven. Het leven in de Provence is goed, zo blijkt ook maar weer.

 

Chez Bruno heeft niet meer de twee sterren van vroeger, het heeft nog één ster door de overname door de zonen van Clément, maar het is nog steeds een top zaak, met een topambiance en het bonnetje viel reuze mee.

http://www.restaurantbruno.com

(4 / 5)